2017-12-03
Wtorek, 12 grudzień 2017, 345 dzień roku, wschód: 07:49, zachód: 15:13
Znajdujesz się: Liturgiczna Służba Ołtarza
116.jpg

1. Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej, Panowie:
Władysław Zapadka,

Andrzej Jaros

 

2. Lektorzy:
Licznerski Mariusz,
Malon Sebastian,

Malon Konrad,
Małkiewicz Karol,
Orzoł Adrian,

Świtaj Mateusz,

Wlazło Karol,

Wlazło Krzysztof,

 

3. Ministranci:

Gąska Jakub,

Jabłoński Filip,
Kołakowski Maciej,

Mackiewicz Nikodem,

Ostrowski Kacper,

Smugorzewski Łukasz,
Świtaj Mateusz,

Szwejkowski Karol,
Wlazło Jan,

Wlazło Wojciech,

Żak Marcel

 

 4. Ministranci młodsi:

 

 

 

Klika słów o Ministrantach


Ministrant jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy św. i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Można sobie zadać pytanie: od kiedy właściwie istnieją ministranci? Odpowiedź na to pytanie jest właściwie bardzo prosta: od kiedy w ogóle istnieje nabożeństwo. Już w starotestamentalnym narodzie izraelskim było jedno pokolenie wybrane do służby w świątyni – pokolenie Lewiego. Ministrantami, czyli tymi którzy służą, można nazwać również Apostołów. Oni to uczestniczyli i służyli do pierwszej Mszy Świętej podczas Ostatniej Wieczerzy. Natomiast w powstającym Kościele apostołowie potrzebowali kogoś do posługiwania wiernych. Wybrali więc siedmiu pomocników i nazwali ich diakonami, to znaczy sługami. Gdy wspólnoty chrześcijańskie stawały się coraz większe, wszystko, co było do wykonania, dzielono w formie różnych zadań pomiędzy członków danej wspólnoty.

Samo słowo ministrant pochodzi od łacińskiego – ,,ministrare”, co oznacza ,,służyć”. Posługa ministranta związana jest nierozłącznie z miejscem jej sprawowania, a więc z kościołem. To tu ministranci są najbardziej widoczni – są ubrani w komże, kolorowe stroje albo białe alby przepasane cingulum. Asystując kapłanowi, uświetniają liturgię. W Polsce ministranci pozdrawiają się słowami „Króluj nam Chryste – zawsze i wszędzie.”

Miejscem, gdzie ministranci przygotowują się do swojej posługi jest zakrystia. To tutaj każdy z nich ubiera się w strój ministranta.
Tutaj także odmawia modlitwę przygotowując się do liturgii: Oto za chwilę przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który rozwesela młodość moją. Do świętej przystępuję służby. Chcę ją dobrze pełnić. Proszę Cię Panie Jezu o łaskę skupienia, by myśli moje były przy Tobie, by oczy moje były zwrócone na ołtarz a serce moje oddane tylko Tobie.

W czasie swojej służby ministrant jest tym, który niesie znaki. Znakami tymi są przedmioty niezbędne w liturgii, które mają ludziom coś przekazać i wskazywać na inną, niebiańską rzeczywistość. Znakiem jest również sama postawa ministranta, na którego patrzą ludzie przebywający w kościele. Z jego postawy powinni brać przykład koledzy, bo ministrant to również ten, który pokazuje przez swoje służenie, że uczestniczyć w liturgii nie znaczy, jak w kinie albo przed telewizorem, słuchać i oglądać, lecz współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się angażując. Taka postawa ministranta wskazuje na poprawne i właściwe uczestnictwo w liturgii wszystkich biorących w niej udział.

 Są też i tacy, którzy nie czekając na starość, całą swoją ziemską wędrówkę pragną przejść w obecności Jezusa, do którego przecież zdążają. W tym swoim pragnieniu spotykają się z niechęcią, drwiną a nawet pewnym prześladowaniem ze strony swoich rówieśników. Szukają więc oparcia u ludzi, którzy myślą tak jak oni. Znajdują je w różnych grupach działających przy parafii. Jedną z nich jest także Liturgiczna Służba Ołtarza. Tutaj chłopcy uczą się umiłowania i zrozumienia liturgii Kościoła. Znajdują przyjaciół, z którymi mogą razem się modlić, ale również razem się bawić lub spędzać wakacje. Wiedzą, że zawsze czeka na nich ktoś, kto idzie tą samą drogą i w tym samym kierunku. Pomagają sobie w różnych życiowych sytuacjach. Nie ma tam lepszych i gorszych (co najwyżej bardziej lub mniej gorliwi czy odpowiedzialni). Nie ma też bariery wiekowej.

Ministrantem może być zarówno chłopiec z trzeciej klasy szkoły podstawowej, jak i dorosły mężczyzna.

Na gruncie tej wspólnoty wyrastają wspaniałe przyjaźnie, które mogą stać się znakiem dla innych, że istnieją jeszcze takie wartości jak miłość, przyjaźń, uczciwość, zaufanie, przebaczenie, bezinteresowność. I chociaż trudno jest posługiwać się nimi w codziennym życiu, ministranci starają się tak właśnie postępować. Jak im to wychodzi osądzi Bóg a może też i ludzie.

 

Jeżeli chcesz być jednym z ministrantów,

jeżeli chcesz poznać bliżej Chrystusa,

jeżeli chcesz wspólnie z nimi cieszyć się

uczestnicząc w wycieczkach, turniejach, zabawach…

PRZYJDŹ do zakrystii i zapisz się,

zostań jednym z nich!

Nieważne, w jakiej szkole jesteś, podstawówce,

gimnazjum czy liceum.

 

Pamiętaj! Nigdy nie jest za późno, aby zostać ministrantem!

 

?Dekalog ministranta”

 

1. Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo wypełnia swoje obowiązki.

2. Ministrant służy Chrystusowi w ludziach.

3. Ministrant zwalcza swoje wady i pracuje nad swoim charakterem.

4. Ministrant rozwija w sobie życie Boże.

5. Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.

6. Ministrant wnosi wszędzie prawdziwą radość.

7. Ministrant przeżywa Boga w przyrodzie.

8. Ministrant zdobywa kolegów w pracy i zabawie dla Chrystusa.

9. Ministrant jest pilny i sumienny w nauce.

10. Ministrant modli się za rodziców i rodzeństwo.

https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTaEShrQlW0_mxPPnDArZL1P5_G1g49Z8SjfqHcP47SLHZD4GCyag


Stopnie formacji ministranckiej:

– kandydat? nie nosi komży, ale uczy się w tym czasie posługiwania do Mszy świętej;

– choralista – odpowiedzialny jest za dzwonki i gong;

– ministrant światła (lucyferafiusz) – z łac. lux, cis – światło) – opiekuje się świecami, posługuje do nich;

– ministrant księgi – (librysta z łac. libra- księga) – dba o księgi liturgiczne przygotowuje je przed liturgiczną; może posługiwać Celebransowi przy mszale;

– ministrant ołtarza – posługuje on przy naczyniach liturgicznych, niezbędnych do sprawowania eucharystii, podaje wino i wodę i służy do pateny;

– ministrant krzyża – (inaczej krucyferariusz z łac. crux, cis – krzyż) – posługuj do krzyża podczas procesji wejścia i zejścia, oraz w innych momentach, gdy potrzebny jest krzyż;

– psalterzysta (kantor) – intonuje pieśni i wykonuje psalmy, zazwyczaj jest ministrantem Słowa Bożego posiadającym uzdolnienia muzyczne;

– ceremoniarz? mistrz ceremonii, jego zadaniem jest koordynowanie działań pozostałych ministrantów, jest odpowiedzialny za prawidłowy przebieg liturgii, przeprowadza próby z ministrantami, może być ich kilku w parafii, powinien być zaznajomiony z przepisami liturgicznymi;

– animator liturgiczny – wywodzi się z ceremoniarzy, jest niejako ich przewodniczącym, jest osobą po specjalnym kursie; opiekuje się grupą ministrantów;

– lektor – pełni posługę lektoratu w Kościele Katolickim, mając specjalne błogosławieństwo do odczytywania słów Pisma świętego w zgromadzeniu liturgicznym, jako jedyny z całej służby liturgicznej sprawuje urząd kościelny, do którego jest uprzednio wypromowany, najczęściej przez biskupa. Stoi, ponad hierarchią ministrancką mimo, iż jest członkiem służby liturgicznej.

Powyższe funkcje są stopniami w formacji ministranckiej.

Wyróżnia się jeszcze funkcje, które sprawować może każdy ministrant niezależnie od stopnia „wtajemniczenia”, a są to:

– turyferariusz – odpowiedzialny jest za kadzielnicę, za jej przygotowania, utrzymanie w czystości, ze względu na trud posługi powinien być to najstarszy ministrant

– nawikulariusz – służy razem z turyferariuszem ? niesie naczynie z kadzidłem zwane ?łódka?;

– ministrant wody ? nosi kociołek z wodą święconą podczas aspersji, błogosławieństw i poświęceń;

– ministrant mitry – podczas Mszy świętej sprawowanej przez infułata lub biskupa – trzyma mitrę lub infułę;

– ministrant pastorału – podczas Mszy świętej pod przewodnictwem biskupa trzyma pastorał


Lektorzy


M o d l i t w a   L e k t o r a

 

Panie Boże,

oto stoję wobec wielkiej tajemnicy

Twojego Słowa,

które mam przekazywać innym.

Pomóż mi być najpierw dobrym

słuchaczem i świadkiem

Twojego Słowa.

 

Oczyść moje wargi od wszelkiej nieczystości,

uczyń mnie swoim narzędziem,

bym mógł nieść Cię ludziom

w sercu, w dłoniach, na wargach.

Amen.

 

Czytania mszalne http://www.mateusz.pl/czytania/2015/

 

15 reguł poprawnego czytania

 

REGUŁA I

Czytanie Słowa Bożego i głośne odmawianie modlitw podczas liturgii, jest jedną z wielu posług i funkcji liturgicznych, jakie powierza się wiernym i dzięki którym żyje wspólnota wierzących.

REGUŁA II

To, czego sami nie zrozumieliśmy, nie można odczytywać innym. Dlatego do czytania wyznaczonego tekstu, trzeba się w domu gruntownie przygotować.

Dobrze odczytywać dany tekst można jedynie wtedy, gdy odczytujący rozumie go tak dobrze, jak gdyby sam był jego autorem. Zrozumienie tekstu nie dokonuje się jednak automatycznie, bez zastanowienia się i przemyślenia. Do tego zaś potrzebny jest czas. Dlatego na przygotowanie czytania, na poprawne jego zrozumienie trzeba bezwarunkowo umieć poświęcić czas. Jest to niezbędny warunek, ażeby właściwie przeczytać obcy tekst. Lekceważymy słowo Boże i ludzi, którzy nas słuchają, jeśli spodziewamy się, że potrafimy to słowo odczytywać bez uprzedniego przygotowania. W jaki sposób może dotrzeć do ludzkich serc nasze słowo, skoro sami czytamy je bez zrozumienia? Powinniśmy więc już w przeddzień służby liturgicznej głośno odczytać wyznaczony tekst.

REGUŁA III

Ten, kto tylko po cichu, pobieżnie oczyma przeczytał to, co chciał przygotować, z pewnością zawiedzie w kościele. Dopiero wówczas, gdy czyta się głośno, zauważyć można ukryte bogactwo tekstu biblijnego – jego piękno i moc.

Czytanie po cichu albo wodzenie tylko oczyma po tekście, nie jest przygotowaniem wystarczającym. Jedynie głośne czytanie pozwala zgrać wzrok, mózg, głos, język i oddech. Czytając po cichu nie ćwiczymy w ogóle naszej artykulacji czyli wymowy.

Ten, kto pragnie dobrze czytać, tego serce musi być przy słuchaczach, podczas gdy jego oczy śledzą tekst zapisany na papierze. Potrzebny jest wzgląd, uwaga zwrócona na słuchaczy, odczuwanie razem z nimi i zdolność nawiązywania z nimi kontaktu.
Czytać coś komuś – znaczy po prostu udzielać się, dzielić się czymś ze słuchaczami.

REGUŁA IV

Przygotowanie tekstu biblijnego do odczytania rozpoczyna się od podzielenia go na pewne części. W ten sposób uzyskujemy dobrą orientację i pewność, że właściwie go zrozumieliśmy.

Po pierwszym głośnym odczytaniu tekstu biblijnego, należy podzielić go na części, według treści i sensu. Z kolei każda z tych części wymaga osobnego podziału na mniejsze jednostki, którymi są zwykle poszczególne zdania. Każde z nich zawiera zazwyczaj jakąś jedną samodzielną myśl czy obraz, choć czasem może być ich więcej. Podział taki pozwala lektorowi uchwycić logiczny sens danego tekstu i właściwie zaprezentować go słuchaczom.

REGUŁA V

Przecinek nie jest jednoznaczeniowym (zawsze takim samym) znakiem przystankowym. Niekiedy trzeba go przeczytać szybko, jakby przeoczyć, a czasami należy go potraktować tak poważnie, jak kropkę albo średnik.

REGUŁA VI

Również przy dwukropku oraz cudzysłowiu przeważnie nie należy się dłużej zatrzymywać, jeśli pragniemy czytać tekst tak, jak się go mówi.

REGUŁA VII

Znalezienie właściwego akcentu nie jest sprawą szczęścia, lecz przede wszystkim kwestią właściwego przygotowania. Przeważnie akcentuje się zbyt wiele wyrazów, gdy tymczasem w każdej części zdania, która posiada swój własny sens, wolno zaakcentować mocniej tylko jeden wyraz (słowo).

Podczas czytania słowo zawierające istotną myśl, posiadające największe znaczenie, powinno być zaakcentowane, czyli odpowiednio podkreślone. Ono bowiem nadaje zdaniu jednoznaczny sens, warunkuje poprawne odczytanie intencji autora tekstu oraz właściwe przyjęcie treści przez słuchaczy. Gdy akcentuje się w zdaniu zbyt wiele słów, wówczas trudno się zorientować, co w zdaniu jest najważniejsze.

REGUŁA VIII

Akcent bardzo rzadko leży na przymiotnikach, przeczeniach i na końcu zdania. W modlitwie powszechnej należy unikać także nużącego akcentowania czasowników.

REGUŁA IX

Podczas czytania musi być zachowana także melodyka zdania. Razem z akcentem i odpowiednim tempem, nadaje ona czytanym zdaniom koloryt i dźwięk (właściwe brzmienie).

Każde zdanie zawiera w sobie swoistą melodię. Dostrzega się to przede wszystkim wtedy, kiedy pragniemy coś mocniej zaakcentować. Słowo akcentowane w zdaniu prawie zawsze wymawiamy nie tylko nieco głośniej, lecz także trochę wyżej, względnie niżej niż pozostałe.

Melodia nadaje zdaniu jednoznaczny i wyraźny sens. Melodia jest nadto środkiem łączącym i porządkującym poszczególne części zdania. Zwykle w pierwszej połowie zdania głos się podnosi – wywołujemy przez to napięcie, zaś w drugiej zniżamy głos, rozładowując tym samym napięcie.

Możemy z tego wyciągnąć następujący wniosek: kto podczas zgromadzenia liturgicznego odczytuje teksty monotonnie, czyli na jednym tonie, pozbawiając tym samym zdania melodii, ten niszczy albo zakrywa sens tekstu. W ten sposób utrudnia słuchanie w skupieniu lub odbycie wspólnej modlitwy. Należy czytać w sposób naturalny, czyli tak, jak się mówi, z naturalną zmianą melodyki głosu. Im bardziej różnorodna jest fala intonacyjna, tym bogatsza i plastyczniejsza jest nasza mowa.

REGUŁA X

Słucha się nie tylko uszami lecz również oczami. Dlatego lektor wypełniając swoją posługę, winien zwracać szczególną uwagę na sposób chodzenia, stania, układ rąk, styl ubioru oraz na stosunek do samej księgi Pisma św., którego słowo będzie proklamował.

Słucha się także oczami. Tym, co wywołuje w nas wrażenie, co do nas przenika, jest nie tylko głos mówiącego człowieka, lecz także jego wygląd, wyraz twarzy, jego postawa i zachowanie. I gdy coś drażni nasze oczy, wówczas odbija się to bardzo wyraźnie na słuchaniu – uszy dobrze nie słuchają.

Wcale nie jest sprawą drugorzędną, w jaki sposób przemierzamy drogę od swojego miejsca do ambony, jak przy niej stajemy, czy niesiemy z szacunkiem i pewnym dostojeństwem lekcjonarz mszalny, z którego proklamowane będą święte teksty. Wypełniając posługę lektora należy też dbać o schludność i pewną elegancję ubioru.

REGUŁA XI

Nasz oddech jest strumieniem, który unosi słowa. Spokojny, cichy oddech czyni lektora spokojnym i opanowanym, a to udziela się także słuchaczom. Tempo mówienia i pauzy regulują się jakby same.

Nie wolno rozpoczynać odczytywania tekstu zbyt szybko, zanim słuchacze nie zajmą pozycji siedzącej po zakończonej modlitwie dnia (kolekcie) i dopóki nie zapanuje w kościele zupełna cisza. Kto nie zachowuje tej zasady i zaczyna czytać bez zaczekania na odpowiednią dyspozycję wiernych, ten ryzykuje, że nie usłyszą oni początku tekstu i nie będą w stanie zrozumieć całego przesłania słowa Bożego. Nie można się wówczas dziwić, że pozostały czas będą oni spędzać na kaszleniu i wycieraniu nosa.

Rozpoczynając czytanie, należy spokojnie i z należnym szacunkiem spojrzeć na słuchaczy i pomyśleć, że ci ludzie spragnieni są słowa Bożego; lektor zaś jest tym, który rozdziela im ten pokarm. Dopiero wtedy można rozpocząć czytanie.

Niezwykle ważne jest tempo mówienia. Spokojne tempo mówienia wraz z odpowiednią długością pauz i dobrą wymową, służy zrozumieniu słów i zdań przez słuchaczy, pozwala im przyswoić sobie ich sens i pobudza pamięć do przyjęcia następnych treści. Jeżeli mówi się zbyt szybko, nie uwzględniając pauz, wówczas fale dźwiękowe naszego głosu nakładają się na fale odgłosu, czyli echa, odbijającego się od ścian kościoła i powstaje w ten sposób zupełnie niezrozumiała i niejasna mieszanina dźwięków. Trzeba zawsze pamiętać o tym, że akustyka jest w każdym kościele inna. Dlatego należy mówić tak powoli, żeby fale dźwiękowe i fale odgłosu nie krzyżowały się i wzajemnie na siebie nie nakładały. Pauzy należą zatem integralnie do tej czynności, jaką jest czytanie. Im trudniejszy tekst, tym zachowanie przerw jest bardziej potrzebne.

Pauzy są również niezbędne dla samego lektora, bowiem one pozwalają mu podczas wdechu „wyprzedzić” oczami następne zdanie, jakby „zobaczyć” jego treść, aby mógł je zaraz głośno i z odpowiednią tonacją wypowiedzieć.

Większość lektorów czyta zbyt szybko, nie zwracając uwagi na konieczne pauzy. Źródłem tego pośpiechu jest zapewne zdenerwowanie, a mówiąc dokładniej – niewłaściwe oddychanie. Oddychać należycie – to oddychać powoli, spokojnie i głęboko, jak podczas snu. Oddychać winniśmy nie samą klatką piersiową lecz przeponą. Aby czytać z zachowaniem należytego tempa, ze spokojem i bez pośpiechu, należy zaczerpnąć głęboki oddech przed samym rozpoczęciem czytania.

REGUŁA XII

Zanim lektor rozpocznie czytanie, postępuje tak, jak wytrawny dziennikarz telewizyjny – spogląda na zgromadzonych słuchaczy. Natomiast każdą nową myśl zaczyna od krótkiej przerwy. W ten sposób nawiązuje kontakt ze słuchaczami, którym Bóg służy, otwierając ich serca na swoje Słowo.

Odczytując tekst biblijny, należy nawiązać ze słuchaczami kontakt, zbudować pomost pomiędzy sobą a nimi. Dokonuje się to nie tyle za pośrednictwem słów, ile poprzez spojrzenie. Słuchacze winni w spojrzeniu lektora odczuć, że zwraca się on właśnie do nich, obejmuje swoim wzrokiem i sercem wszystkich zgromadzonych w kościele; nawet tych siedzących w ostatniej ławce, czy stojących pod chórem.

Spoglądanie na słuchaczy jest ważne nie tylko dla nich samych, lecz także dla lektora. Pozwala bowiem dostosować głos i tempo czytania do wymagań konkretnej przestrzeni sakralnej, w której się odczytuje tekst.

REGUŁA XIII

Najbardziej przyjemnym dla słuchających jest takie czytanie, gdy lektor wypełniając swoją funkcję, mówi i śpiewa głosem piersiowym, to znaczy, gdy rozpoczyna naturalną głęboką tonacją głosu 1 podobnie też kończy. Zasada ta obowiązuje także w wezwaniach modlitwy powszechnej.

Zasada ta jest bardzo ważna, ponieważ duża przestrzeń sakralna zwykle kusi nas do podniesienia swojego głosu, by był on donośniejszy i bardziej przenikał całą przestrzeń. Z pewnością głos będzie wtedy bardziej natężony i donośny, ale zapłacimy za to zbyt wielką cenę. Po pierwsze, gdy będziemy stale mówić ona zbyt wysokich tonach, wówczas nasze struny głosowe, przez nadmierne natężenie i przemęczenie, ulegną szybkiemu zdarciu. Poza tym, skutki takiego mówienia udzielają się także słuchaczom: wysoki głos męczy, natomiast głos piersiowy, niski i głęboki – uspokaja ich. Głęboki rejestr głosu sygnalizuje spokój, skupienie i bezpieczeństwo.

Po drugie, mówiąc wysokim głosem, wpadamy w ton pseudo pobożnego, płaczliwego „zawodzenia”, bo trudno jest już w czasie czytania obniżyć głos.

REGUŁA XIV

Staranna wymowa ułatwia słuchaczom zrozumienie i przyjęcie tekstu oraz sprawia wrażenie, że lektor bierze go na serio i poważnie traktuje funkcję, którą wypełnia. Z drugiej strony, wymowa nie może posiadać żadnego zakłócającego obciążenia; powinna być wolna od wszelkiej sztuczności i zmanierowania; nie może też być zniekształcona przez gwarowe naleciałości i błędy.

REGUŁA XV

Korzystanie z mikrofonu i aparatury nagłaśniającej również wymaga pewnych umiejętności, których trzeba się nauczyć. Ta bardzo wrażliwa i czuła aparatura techniczna musi być używana rozsądnie i z wielką delikatnością. W przeciwnym wypadku bardziej przeszkadza niż pomaga.

Mikrofon jest bardzo delikatnym i wrażliwym urządzeniem, które rejestruje dosłownie wszystko i przez wzmacniacz przenosi dalej. Rejestruje także to czego ludzkie ucho umyślnie albo też przez nieuwagę nie dosłyszy: każdy głęboki oddech, każdy błąd językowy, każde dialektyczne zabarwienie językowe, seplenienie, każdy szelest towarzyszący przewracaniu stronicy i wreszcie tykanie zegarka ręcznego, gdy przybliżymy go do mikrofonu. Nie należy stać zbyt blisko mikrofonu, ale w odległości ok. 30 cm. Wówczas można usłyszeć naturalny, a nie zniekształcony głos lektora. Jeszcze przed rozpoczęciem celebracji liturgicznej należy mikrofon ustawić na odpowiednią wysokość, tak aby uniknąć manipulacji nim podczas nabożeństwa, co wywołuje hałas i rozprasza słuchaczy.

 

Do zadań lektora należy:

– wierna służba Słowu Bożemu;

– angażowanie się w sprawy Kościoła;

– współpraca w dziele apostolstwa;

– wykonywanie w zgromadzeniu liturgicznym czytań biblijnych (wszystkich prócz Ewangelii);

– wykonywanie psalmu;

– zapowiadanie intencji modlitwy powszechnej;

Lektor powinien w sytuacji braku ministrantów odpowiednich stopni zatroszczyć się o:

– przygotowanie ceremonii liturgicznej;

– wyznaczenie funkcji osobom czynnie uczestniczącym w liturgii;

– przygotowanie i odczytanie komentarzy;

W naszej parafii ministranci i lektorzy pełnią służbę w każdą niedzielę, święta oraz w dni powszednie.

 

Modlitwy ministranta

 

Modlitwa przed służeniem:

OTO ZA CHWILĘ PRZYSTĄPIĘ DO OŁTARZA BOŻEGO
DO BOGA KTÓRY ROZWESELA MŁODOŚĆ MOJĄ
DO ŚWIĘTEJ PRZYSTĘPUJĘ SŁUŻBY
CHCĘ JĄ DOBRZE PEŁNIĆ
PROSZĘ CIĘ PANIE JEZU O ŁASKĘ SKUPIENIA
BY MYŚLI MOJE BYŁY PRZY TOBIE
BY OCZY MOJE BYŁY ZWRÓCONE NA OŁTARZ
A SERCE MOJE ODDANE TYLKO TOBIE. AMEN.

Modlitwa po służeniu:

BOŻE KTÓREGO DOBROĆ
POWOŁAŁA MNIE DO TWEJ SŁUŻBY

SPRAW ABYM UŚWIĘCONY UCZESTNICTWEM

W TWYCH TAJEMNICACH
PRZEZ DZIEŃ DZISIEJSZY I CAŁE ME ŻYCIE
SZEDŁ TYLKO DROGĄ ZBAWIENIA
PRZEZ CHRYSTUSA PANA NASZEGO. AMEN.

 

Słowniczek ministranta

 

ADORACJAoddanie czci, uwielbienie, uniżenie się przed Bogiem, hołd oddawany Bogu.

ADWENTczas przygotowania do świąt Bożego Narodzenia a także oczekiwanie na przyjście Chrystusa przy końcu czasów.

AKOLITAposługujący w liturgii (przygotowuje ołtarz i dary ofiarne oraz pomaga w rozdawaniu Komunii św. i udzielaniu Komunii chorych).

AKOLITKIświeczniki z płonącymi świecami używane w czasie czytania Ewangelii oraz w procesjach niesione obok krzyża.

ALBAdługa, biała szata liturgiczna, symbolizująca łaskę chrztu św.

ALUMNstudent Seminarium Duchownego (częściej używa się określenia kleryk).

AMBONAmiejsce do czytań biblijnych oraz wygłaszania homilii (kazań), dziś najczęściej pulpit, zwany ambonką, usytuowany w prezbiterium.

AMENuroczyste potwierdzenie: „Niech tak się stanie!” lub „Tak, wierzę w to!”

AMPUŁKIsą to naczynia liturgiczne w kształcie małych dzbanuszków, w których podaje się wino i wodę do mszy św.

ANIOŁ PAŃSKImodlitwa odmawiana rano, w południe i wieczorem dla uczczenia Wcielenia Bożego (przyjęcia przez Pana Jezus ciała ludzkiego) i macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny.

ASPERSJAliturgiczne pokropienie wiernych wodą święconą jako przypomnienie naszego chrztu i zobowiązań z niego wypływających.

ASYSTAdiakon lub dwaj diakoni towarzyszący biskupowi bądź kapłanowi w uroczystej celebracji.

BALDACHIMozdobny daszek lub ozdobna osłona z materiału nad godnymi czci miejscami i osobami, przede wszystkim jako osłona niesiona nad Najświętszym Sakramentem.

BIBLIAPismo Święte – zbiór ksiąg napisanych pod natchnieniem Ducha Świętego, zawierających Słowo skierowane do ludzi przez samego Boga.

BIRETnakrycie głowy duchownych katolickich (kapłani ? kolor czarny, biskupi ? kolor fioletowy, kardynałowie ? kolor czerwony).

BISKUPprzewodniczy wspólnocie wiernych w diecezji.

BŁOGOSLAWIEŃSTWOżyczenie uzyskania specjalnej przychylności Bożej dla osoby, wspólnoty lub rzeczy, przez odpowiednie słowa i towarzyszące im gesty sakralne (modlitwa nad rzeczą lub osobą w celu uproszenia pomocy od Boga).

BREWIARZksięga do odmawiania modlitw (liturgii godzin) przez księży, a także  osób świeckich.

BURSAsztywna ?torebka? (do zawieszenia na szyi) na naczynie z Komunią chorych.

CELEBRANSosoba przewodnicząca liturgii (najczęściej kapłan).

CEREMONIARZosoba przygotowująca i kierująca różne posługami oraz dbająca o spokojny, harmonijny przebieg uroczystości.

CHRZCIELNICAnaczynie, w którym przechowuje się wodę do chrztu, jest ona symbolem odrodzenia z wody i z Ducha Świętego.

CHRZESTpierwszy i najpotrzebniejszy sakrament, uwalnia od grzechu pierworodnego i wszystkich innych grzechów i włącza do Kościoła.

CIEMNICAmiejsce w kościele gdzie przechowuje się Najświętszy Sakrament w noc z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek.

CINGULUM ? sznur służący do przepasywania alby, element stroju liturgicznego.

CREDOwyznanie wiary (łac. credo – wierzę).

CYBORIUM ? puszka (naczynie) do przechowywania Eucharystii pod postacią chleba.

DARY OFIARNEprzede wszystkim są to dary chleba i wina, które oznaczają wszelką ofiarę człowieka.

DIAKONpomocnik kapłana, który na mocy swoich święceń może udzielać sakramentu chrztu, grzebać zmarłych, błogosławić małżeństwa i rozdzielać Komunię św.

DZIEKANksiądz stojący na czele księży pracujących w jednym dekanacie.

HOMILIA(kazanie) jest to słowo kapłana skierowane do wiernych na tle usłyszanych czytań biblijnych.

INTENCJA MSZALNAgdy wierzący zamawia Mszę św. podaje jakąś prośbę – mówi, o co pragnie, by się modlić.

KIELICHnaczynie liturgiczne, w którym w czasie mszy św. składa się wino do konsekracji.

KONFESJONAŁmiejsce sprawowania sakramentu pokuty.

KROPIDŁOprzedmiot, przy pomocy którego kapłan kropi wiernych wodą święconą.

KRZYŻ PROCESYJNYkrzyż przeznaczony do noszenia w czasie procesji.

LEKCJONARZksięga zawierająca czytania mszalne.

LEKTORczytający czytanie podczas Mszy św.

MINISTRANTczłonek ludu Bożego, który w czasie sprawowania liturgii pełni posługę pomagając kapłanowi.

MITRAnakrycie głowy biskupa używane podczas sprawowania czynności liturgicznych.

MODLITWA EUCHARYSTYCZNAnajważniejsza część Mszy św. ze słowami przeistoczenia.

MONSTRANCJAprzedmiot liturgiczny, w którym umieszcza się Hostię celem adoracji lub procesji.

OŁTARZjest to ?stół?, na którym składa się Najświętszą Ofiarę i przy którym rozdziela się Ciało Pańskie.

ORNATwierzchnia ozdobna szata liturgiczna kapłana odprawiającego Mszę św.

PALKAchusta w kształcie kwadratu, usztywniona, służąca do nakrywania kielicha.

PASCHAŁświeca symbolizująca Zmartwychwstałego Chrystusa.

PASTORAŁozdobna laska używana przez biskupa, jako symbol posługi pasterskiej otrzymanej od Chrystusa.

PATENAnaczynie liturgiczne, na którym składa się w czasie Mszy św. chleb do konsekracji.

PREFACJA – zmienna, pierwsza część Modlitwy Eucharystycznej, rozpoczyna się słowami ?Zaprawde godne to i sprawiedliwe??, natomiast kończy się śpiewem „Święty, świety?”

PREZBITERIUMczęść kościoła, w której znajduje się ołtarz główny.

PROCESJAuroczysty pochód religijny połączony ze śpiewem.

RELIKWIARZozdobne naczynie, w którym przechowuje się relikwie.

RELIKWIEcząstki kości Świętych Pańskich lub przedmioty, które miały styczność z Chrystusem albo Świętymi.

STUŁAczęść stroju liturgicznego – znak władzy kapłańskiej.

SUTANNAdługi czarny strój kapłański.

TABERNAKULUMmiejsce w kościele, w którym przechowuje się Najświętszy Sakrament.

WIELKI TYDZIEŃostatni tydzień wielkiego postu, w którym przeżywamy wydarzenia związane z męką i śmiercią Chrystusa. Rozpoczyna się Niedzielą Palmową.

WIGILIAdzień poprzedzający duże święto kościelne, np. Wigilia Bożego Narodzenia.

WODA ŚWIĘCONAjest wodą pobłogosławioną przez kapłana, przeznaczoną do czynności liturgicznych.

WELONszata, której kapłan używa podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.

 

Naczynia liturgiczne

http://talleressj.com/catalogo/upload/1306171481CA113-AA.jpg Kielich i patena

Jest to naczynie liturgiczne, w którym w czasie Mszy świętej umieszcza się wino i chleb do konsekracji.

 

http://www.markuszow.parafia.info.pl/text_images/text_/img66.jpg   

Puryfikaterz

„Ręczniczek”, którym oczyszcza się i osusza kielich oraz patenę na Hostie.

 

 http://www.christ.pl/images_new/bielizna/palka6.jpg  

Palka

Służy do nakrycia kielicha mszalnego. Jest to kwadratowy kawałek usztywnionego płótna.

 

 https://e-religijne.pl/environment/cache/images/300_300_productGfx_ae70855f0817a647c6e5b8bf6aad3ff8.jpg Korporał

Kwadratowy kawałek płótna rozkładany na ołtarzu. Na nim stawia się kielich oraz patenę z Hostią podczas liturgii eucharystycznej.

 

 https://doutrinacatolica.files.wordpress.com/2012/03/vc3a9u-do-cc3a1lice.jpg  

Welon na kielich

W niektórych parafiach jest także używany welon na kielich. Jest to tkanina (koloru białego lub koloru ornatu), którą nakryty jest kielich do momentu przygotowania darów ofiarnych.

 

 http://maloszow.onuse.pl/abc%20ministranta/naczynia/ampulki.png  

Ampułki

Podaje się w nich wino i wodę do Mszy świętej, a stoją one przeważnie na małej tacy.

 

 

Szaty liturgiczne

  Alba

Długa, biała szata, symbolizująca łaskę chrztu św.

 

   

Cingulum

Sznur służący do przepasywania alby.

 

   

Stuła

Stuła jest długą, szeroką „wstęgą”, uszytą z tej samej tkaniny, co ornat. Biskup i kapłan noszę stułę zawieszoną na szyi i zwisającą swobodnie z przodu. Diakon natomiast zakłada stułę na kształt szarfy z lewego ramienia, ukośnie do prawego boku i tam ją spina. Jest ona znakiem władzy kapłańskiej.

 

  Ornat

Wierzchnia ozdobna szata liturgiczna kapłana odprawiającego Mszę św.

 

 

Szaty liturgiczne używane poza Eucharystią

 

  Komża

Komża ma kształt skróconej alby o szerokich rękawach. 

 

   

Stuła

Stuła jest długą, szeroką „wstęgą”, którą biskup i kapłan noszą zawieszoną na szyi i zwisającą swobodnie z przodu. Diakon natomiast zakłada stułę na kształt szarfy z lewego ramienia, ukośnie do prawego boku i tam ją spina. Jest ona znakiem władzy kapłańskiej.

 

   

Kapa (nieszpornik)

Wierzchnia szata, której używa się w czasie uroczystych nabożeństw liturgicznych.

 

  Welon

Używany przez kapłana wtedy, gdy błogosławi on wiernych Najświętszym Sakramentem obecnym w monstrancji  (błogosławieństwo sakramentalne). Kapłan używa welonu także w procesji, w czasie której niesiona jest monstrancja.

 

 

Kolory liturgiczne

 Ornat gotycki GT115-B25 Kolor biały

Używany:
– Boże Narodzenie i okres Bożego Narodzenia
– Uroczystość Zmartwychwstania i okres Wielkanocny
– Święta ku czci Chrystusa
– Święta ku czci Świętych (którzy nie byli męczennikami)

 

 Ornat gotycki 557-ACA  

Kolor czerwony

Używany:
– Niedziela Palmowa
– Wielki Piątek
– Uroczystość Zesłania Ducha Świętego
– Święta ku czci świętych męczenników

 

 Ornat gotycki 576-AZ25  

Kolor zielony

Używany:
– w niedziele zwykłe
– dni powszednie okresu zwykłego w ciągu roku

 

 Ornat gotycki 576-AZ25 Kolor fioletowy

Używany:
– okres Adwentu (4 tygodnie przed Bożym Narodzeniem)
– okres Wielkiego Postu = czas pokuty (40 dni przed Wielkanocą)
– podczas Mszy świętych pogrzebowych

 

Dlaczego tak kolorowo??

W naszej kulturze określone barwy wzbudzają odpowiadające im określone odczucia, skojarzenia? Jest rzeczą naturalną i oczywistą dla wszystkich, że kolor sukni panny młodej będzie raczej biały, podczas gdy ta sama panna młoda, udając się na pogrzeb znajomej osoby, przywdzieje strój bardziej na te okazję odpowiedni, a więc czarny lub w ciemnych barwach.

Kościół także używa szat liturgicznych różnego koloru, gdyż wyrażają one konkretny charakter tajemnic liturgicznych, które aktualnie przezywamy, zależnie od tego, czy będą to uczucia radości, smutku, nadziei czy żałoby. W ten sposób przez wieki przyjął Kościół następujące kolory dla wyrażenia uczuć, które w danym okresie liturgicznym przeżywają Jego wierni:

1. kolor biały ? oznacza radość, chwałę, niewinność, dlatego jest używany w święta Pańskie, święta poświęcone Najświętszej Maryi Pannie oraz w dni poświęcone świętym, ale nie męczennikom.

2. kolor czerwony ? symbolizuje miłość oraz przelaną krew. Używa się go w dni poświęcone Duchowi Świętemu (szczególnie w Dniu Zesłania Ducha Świętego), a także we wspomnienia i święta męczenników. Obecnie koloru czerwonego używa się także w Wielki Piątek Męki Pańskiej.

3. kolor fioletowy ? oznacza pokutę, oczekiwanie. Kościół używa tego koloru w okresie Adwentu i Wielkiego Postu. Także podczas sprawowania sakramentu pokuty kapłan używa stuły koloru fioletowego. Powszechnie używa się tego koloru także w liturgii pogrzebowej.

4. kolor zielony ? wyraża nadzieję, dlatego jest używany podczas Mszy okresu zwykłego, czyli po uroczystości Chrztu Pańskiego oraz po zakończeniu Okresu Wielkanocnego. Kolor ten występuje przez większą część niedziel w trakcie roku (praktycznie od wiosny aż do późnej jesieni).

Obecne przepisy liturgiczne przewidują także używanie szat liturgicznych w kolorze srebrnym i złotym. Zastępuje on kolor biały i może być używany we wszystkich Mszach, kiedy normalnie używa się koloru białego. Ma podkreślać wspaniałość i podniosłość przeżywanej uroczystości.

Widzimy zatem, że nie jest bez znaczenia, w jaki ornat jest ubrany kapłan w danym dniu. Przez odpowiedni dobór koloru szat liturgicznych Kościół chce nam pomóc wczuć się bardziej w tajemnicę danego święta czy niedzieli.

Pan Bóg stworzył nas jako istoty, które reagują nie tylko duchem, ale i ciałem, jego zmysłami. Przez zmysł wzroku rozróżniamy kolory, poddajemy się ich oddziaływaniu na nas i przez to wielbimy Boga w wielości Jego tajemnic. Dlatego starajmy się jak najpilniej obserwować obrzędy liturgiczne i przeżywać je, a zwłaszcza Najświętszą Ofiarę Mszy świętej, z całym zaangażowaniem umysłu i serca.

 

REGULAMINhttps://encrypted-tbn3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRSbghTvRT3ekvwIcoAy1lLxR_F4P14wa1h83a8mZ_VFQuBsesE

 

I. Uwagi ogólne

 

1. Ministranci i lektorzy przychodzą do służenia minimum 15 minut przed Mszą świętą lub nabożeństwem.

2. Ministranci i lektorzy nie rozmawiają ze sobą w zakrystii. Mogą jedynie półgłosem ustalić funkcje liturgiczne.
3. Strój ministranta i lektora powinien być zawsze czysty i wyprasowany.

 

II. Służba liturgiczna 

 

1. Służba liturgiczna odbywa się wg wyznaczonego grafiku. Szczegóły znajdują się na na tablicy ogłoszeń.
2. Prezes, Wiceprezes lub najstarszy ministrant wyznaczają funkcje liturgiczne.
3. Ministranci i lektorzy przychodzą do służenia minimum 15 minut przed Mszą świętą lub nabożeństwem.
4. Ministranci przy ołtarzu mają zawsze złożone ręce, nie rozglądają się i nie rozmawiają.
5. Ministranci zobowiązani są do obowiązkowego służenia  raz w tygodniu oraz w niedzielę.
6. Wszystkie funkcje na Mszach świętych wykonują ministranci, a w razie ich nieobecności – lektorzy. W niedzielę lekcje czytają lektorzy.
7. Liturgiczna Służba Ołtarza sumiennie zapoznaje się z grafikiem służenia codziennego i niedzielnego, który obowiązuje od września do lipca.

W miesiącach wakacyjnych ministranci i lektorzy pozostający w domach przychodzą służyć jak najczęściej.
8. Za porządek w zakrystii ze strojami liturgicznymi odpowiedzialni są wszyscy ministranci.
9.
Miejscem gdzie ubieramy komże i alby jest zakrystia ministrancka.

III. Władze Ministranckie

1.Na czele Koła Ministrantów stoi Prezes, który jest w stałym kontakcie z księdzem Opiekunem..
2. Do współpracy Prezes może dobrać sobie Wiceprezesa.
3. Wiceprezes pełni funkcję zastępcy prezesa w czasie jego nieobecności

IV. Procedura wyboru Prezesa Ministrantów

 

1. Kandydatem na Prezesa Ministrantów może zostać każdy ministrant, bądź lektor, który ukończył szkołę podstawową i został zatwierdzony przez Opiekuna.
2. Wybory Prezesa Ministrantów są:
? Tajne
? Powszechne
? Równe
? Bezpośrednie
3. Kworum podczas głosowania nad wyborem wynosi połowę liczby ministrantów znajdujących się na liście w dniu głosowania.
4. Wybór nowego Prezesa Ministrantów zatwierdza Opiekun.

Naszym opiekunem jest Ksiądz Proboszcz.

 

 

 

 

 

 



Ostatnia modyfikacja: 2017-04-30

Duch św.

 

 

 

 

 

 

  • Jan Ziemowit
    Zaborowski
    2017-11-19
  • Michalina
    Sobczuk
    2017-11-19
  • Paulina
    Gnatkowska
    wolna
  • 2017-10-28
  • Łukasz
    Chmielewski
    wolny
  • Alina
    Połoszczak
    2017-11-23
Losowy cytat:

    „Gdy patrzę na twe niebo, dzieło Twoich palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził: czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym – syn człowieczy, że się nim zajmujesz?”


/Ps 8,3-4/