2018-04-01
Wtorek, 16 październik 2018, 288 dzień roku, wschód: 06:11, zachód: 16:35
Znajdujesz się: Święty Mikołaj

Postacią św. Mikołaja z Miry niepotrzebnie straszy się niegrzeczne dzieci. Nikogo bowiem nie ukarał, wręcz przeciwnie, pomagał ubogim i ratował niewinnych od śmierci.

O tym, kim był św. Mikołaj mówi nam nie tylko hagiografia, ale i sztuka. Kościół katolicki wspomina św. Mikołaja 6 grudnia.

Św. Mikołaj był Grekiem pochodzącym z Patras, wywodzącym się z zamożnej rodziny, oraz jedynym synem Epifanesa i Joanny. Z czasem został biskupem Miry w Azji Mniejszej. Znano jego wrażliwość na ludzką biedę i nieszczęście. Brał udział w pierwszym soborze Kościoła, Soborze Nicejskim (325 r.), na którym potępiono herezję Ariusza. Ariusz między innymi odmówił Jezusowi Chrystusowi pełnego bóstwa, uważając, że Zbawiciel stworzony został przez Boga Ojca. Przypuszczalnie z takim zaangażowaniem święty Mikołaj bronił na Soborze właściwych prawd wiary, iż pod wpływem emocji uderzył Ariusza pięścią w twarz, za co ukarano go pozbawieniem urzędu hierarchy kościelnego, biskupich szat i uwięzieniem. Kiedy przebywał w więzieniu, ukazał mu się Jezus Chrystus ze swą Matką. Oboje zwrócili św. Mikołajowi biskupie szaty i urząd.

Relikwie świętego spoczywały do XI wieku w bazylice św. Mikołaja Cudotwórcy w Mirze Licyjskiej (obecnie Turcja). W  1087 roku przewieziono je do Bari, miasta we Włoszech, gdzie spoczywają do dziś w kościele dedykowanym Świętemu, w krypcie pod ołtarzem. W Polsce sanktuarium świętego Mikołaja znajduje się w Pierśćcu koło Skoczowa (Śląsk Cieszyński), a w nim licząca prawie pięćset lat figurka z lipowego drewna i przywiezione z Bari relikwie.

Zwyczaj obdarowywania dzieci prezentami 6 grudnia zapoczątkowało w Niemczech wręczanie w tym dniu stypendiów ubogim studentom.



Ostatnia modyfikacja: 2017-12-03

 

  • Martyna
    Leńczuk
    panna
  • 2018-09-15
  • Paweł
    Bojarski
    kawaler
  • Monika
    Idźkowska
    panna
  • 2018-09-22
  • Tomasz
    Oniśk
    kawaler
Losowy cytat:

    „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby były czerwone jak purpura, staną się [białe] jak wełna”


/Iz 1,18/