2018-04-01
Sobota, 26 maj 2018, 145 dzień roku, wschód: 03:26, zachód: 19:42
Znajdujesz się: Święty Mikołaj

Postacią św. Mikołaja z Miry niepotrzebnie straszy się niegrzeczne dzieci. Nikogo bowiem nie ukarał, wręcz przeciwnie, pomagał ubogim i ratował niewinnych od śmierci.

O tym, kim był św. Mikołaj mówi nam nie tylko hagiografia, ale i sztuka. Kościół katolicki wspomina św. Mikołaja 6 grudnia.

Św. Mikołaj był Grekiem pochodzącym z Patras, wywodzącym się z zamożnej rodziny, oraz jedynym synem Epifanesa i Joanny. Z czasem został biskupem Miry w Azji Mniejszej. Znano jego wrażliwość na ludzką biedę i nieszczęście. Brał udział w pierwszym soborze Kościoła, Soborze Nicejskim (325 r.), na którym potępiono herezję Ariusza. Ariusz między innymi odmówił Jezusowi Chrystusowi pełnego bóstwa, uważając, że Zbawiciel stworzony został przez Boga Ojca. Przypuszczalnie z takim zaangażowaniem święty Mikołaj bronił na Soborze właściwych prawd wiary, iż pod wpływem emocji uderzył Ariusza pięścią w twarz, za co ukarano go pozbawieniem urzędu hierarchy kościelnego, biskupich szat i uwięzieniem. Kiedy przebywał w więzieniu, ukazał mu się Jezus Chrystus ze swą Matką. Oboje zwrócili św. Mikołajowi biskupie szaty i urząd.

Relikwie świętego spoczywały do XI wieku w bazylice św. Mikołaja Cudotwórcy w Mirze Licyjskiej (obecnie Turcja). W  1087 roku przewieziono je do Bari, miasta we Włoszech, gdzie spoczywają do dziś w kościele dedykowanym Świętemu, w krypcie pod ołtarzem. W Polsce sanktuarium świętego Mikołaja znajduje się w Pierśćcu koło Skoczowa (Śląsk Cieszyński), a w nim licząca prawie pięćset lat figurka z lipowego drewna i przywiezione z Bari relikwie.

Zwyczaj obdarowywania dzieci prezentami 6 grudnia zapoczątkowało w Niemczech wręczanie w tym dniu stypendiów ubogim studentom.



Ostatnia modyfikacja: 2017-12-03

 

  • Dominika
    Nowotka
    panna
  • 2018-05-19
  • Patryk
    Perliński
    kawaler
  • Urszula
    Dziczek
    panna
  • 2018-05-19
  • Bartosz
    Jakubowski
    kawaler
Losowy cytat:

    „Gdy patrzę na twe niebo, dzieło Twoich palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził: czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym – syn człowieczy, że się nim zajmujesz?”


/Ps 8,3-4/